Demencja czy depresja? Starzenie równa się demencja?

Demencja to inaczej otępienie, czyli wtórna utrata zdolności intelektualnych.

Choroby mogące być przyczyną stanów demencyjnych:

• Choroba Alzheimera
• Choroba Parkinsona 
• Choroby układu krążenia
• Ostre choroby mózgu: udar mózgu, nowotwór mózgu, zapalanie opon mózgowych i mózgu, uraz głowy
• Depresja

Diagnostyka co do przyczyny demencji prowadzona jest przez lekarza neurologa, geriatrę i psychiatrę. Bardzo często choroba Alzheimera we wczesnym stadium mylona jest z depresją, ze względu na podobny przebieg objawowy.

Objawy i przebieg choroby Alzheimera

Choroba Alzheimera jest nieuleczalną chorobą zwyrodnieniową mózgu. Ubytki w korze mózgowej wpływają znacząco na pracę mózgu - początkowe zaburzenia pamięci prowadzą do otępienia i uniemożliwiają normalne funkcjonowanie osoby chorej, a także wpływają na rodzinę i bliskich. Warto mieć świadomość jak przebiega choroba, jakie są objawy jej towarzyszące. 

Choroba Alzheimera powstaje i rozwija się powoli. Przebieg można podzielić na 4 stadia, każde z nich ma charakterystyczne objawy.

Jak stwierdza się istnienie choroby Alzheimera?

Choroba Alzheimera to zaburzenie związane ze zwyrodnieniem układu nerwowego, które powoduje ogólne otępienie. Rozwój choroby powoduje uszkodzenia w korze mózgowej, które prowadzą do problemów z mową, pamięcią czy procesami myślowymi. Alzheimer jest dolegliwością, która rozwija się stosunkowo powoli, a przebieg można podzielić na różne stadia choroby. Dziś chciałabym skupić się na tym, w jaki sposób stawia się diagnozę osobom, u których podejrzewa się wystąpienie choroby Alzheimera.

Na czym polega choroba Alzheimera?

Choroba Alzheimera charakteryzuje się utratą neuronów i synaps kory mózgu oraz pewnych regionów podkorowych. Skutkuje to zanikiem w zajętych obszarach z degeneracją w płatach skroniowych i ciemieniowych, jak też w części płatów czołowych i zakrętach obręczy. Badania z użyciem MRI i PET udokumentowały redukcję rozmiarów specyficznych obszarów mózgu chorych na AD, gdy przechodzili oni z poziomu łagodnych zaburzeń poznawczych do AD w porównaniu ze zdrowymi ludźmi w podeszłym wieku.

Choroba Alzheimera – skąd wzięła się nazwa...

Nazwa choroby Alzheimera pochodzi od nazwiska niemieckiego lekarza psychiatry – Aloisa Alzheimera (1846-1915).

Służąca ww. lekarza – pani Augusta – miała niepokojące objawy: zaburzenia pamięci, mowy, orientacji w czasie i przestrzeni, trudności w wykonywaniu czynności domowych i utrzymaniu higieny. Zainteresowało to lekarza i bacznie zaczął obserwować przebieg tych zaburzeń. W  1906 roku, kiedy zmarła pani Augusta doktor Alzheimer zbadał mózg  chorej i stwierdził znaczne anomalie w jego budowie. 

Na posiedzeniu Towarzystwa Neuropsychiatrii Południowo-Zachodnich Niemiec przedstawił wyniki swoich badań oraz spostrzeżenia co do możliwych następstw stwierdzonych zmian w mózgu. Sześćdziesiąt lat później w Lozanie na kongresie lekarzy nadano temu przypadkowi, jak i samej chorobie nazwę - choroby Alzheimera, dla upamiętnienia jej odkrywcy. 

Zatrucie lekami

Wraz z wiekiem wzrasta, ilość objawów chorobowych, które osoby starsze niwelują za pomocą leków. Warto zwrócić uwagę w jaki sposób to robią i czy jest to dla nich bezpieczne.

Najczęstszymi problemami dotyczącymi przyjmowania leków są:

• Niezrozumienie i nie pamiętanie zaleceń lekarskich co do ich przyjmowania. 
• Nieczytelność pisma na kartce dawkowania, którą otrzymuje pacjent. 
• Posiadanie zbyt wielu leków i mylenie, które są aktualnie używane. 
• Przyjmowanie podwójnej dawki leków z powodu pominięcia poprzedniej.
•  Nie sprawdzanie dat przydatności do użycia i przyjmowanie leków przeterminowanych. 
• Leczenie się na własną rękę lekami, które ktoś polecił.
•  Przyjmowanie wszystkich leków łącznie, nie zważając na to czy można te substancje łączyć.
  

Upadek osoby chorej

Najczęstszym z wypadków w środowisku domowym jest upadek, będący przyczyną utraty sprawności bardzo wielu osób starszych.

Ryzyko upadku zwiększa się z wiekiem: na każde 100 osób przypada rocznie 47 upadków wśród ludzi w wieku 70-74 lata, ale dużo więcej wśród 80-latków.  Aż 20 procent tych upadków kończy się poważnym urazem, a śmiertelność w ciągu roku wskutek złamania w obrębie nasady bliższej kości udowej sięga w tej grupie 20-40 procent. Dla porównania: przynajmniej jeden raz w roku upada 33 proc. osób po 65 roku życia, mieszkających we własnych domach oraz 20 proc. osób hospitalizowanych. (dane za aut. Marek Żak, Medi 4/2003; DPS Forum 16.10.2003).